GIACOMO GARZYA

                                              L’ELLADE NELL’ANIMA

                       TRADUZIONI  IN GRECO MODERNO DI GRAZIA FULCINITI  

da Giacomo Garzya, “Solaria”, Napoli 1998, in Giacomo Garzya, “Poesie” (1998-2010), con prefazione di Luigi Mascilli Migliorini, Napoli 2011, M. D’Auria Editore

Καρδαμύλη

Αναπνοή, απουσία, αεράκι

το τύμπανο της ζωής

κτυπά

στον μικρό κόλπο

με κυπαρίσσια γύρω του

νότες αγάπης

κτυπά

στον σπασμωδικό

θόρυβο της πλατείας.

Κι εσύ, Σπυρίδωνα,

 μπροστά στην αρχαία χαράδρα,

έναν κόσμον

που δεν υπάρχει πια

διανέμεις.

Αναπνοή, απουσία, αεράκι

το τύμπανο της ζωής

κτυπά

ο,τιπάει.

KARDAMYLI

Alito, assenza, brezza

il tamburo della vita

batte

nella baietta

di cipressi cinta

note d’amore batte

contro il rumore

spasmodico

della piazza.

E tu

Spyridion,

avanti l’antica gola,

un mondo

che non è più

dispensi.

Alito, assenza, brezza

il tamburo del tempo

batte,

quello che va.

Napoli, 30 giugno 1998

Θέατρο

Στην ακρόπολη της Αθήνας

στους Δελφούς η στο Άργος

στο λόφο του Τεμενίτης

η πάνω από τη Νάξο, δεν πειράζει

θέατρο της ζωής

θέατρο μιας κακιάς τύχης

θέατρο

θέατρο των απατεώνων

τραγωδία

φάρσα

θέατρο

πολύ θέατρο.

θέατρο, τίποτε άλλο.

TEATRO

Sull’Acropoli di Atena,

a Delfi o Argo,

sul colle di Temenite

o sopra Naxos, non importa

teatro di vita

teatro di mala ventura

teatro

teatro di tartufi

tragedia

farsa

teatro

tanto teatro.

Napoli, 3 agosto 1998

Λευκός Καρπάθου

Σαν  κάτω από το απότομο Κάμπι

της Ζακύνθου, ψίχουλα λευκού

ασβεστόλιθου παίζουν στους κόλπους

 του Λεύκουγαλανόλευκου.

Παίζουνε με την οπισθόρμησι των κυμάτων,

αλλ΄ όταν η θάλασσα  δυνατά

αγριέυει,

από μεταξοτά πέταλαέχει ένας χορός.

Συντριβή κυμάτων μην κοιτάς

μακριά από Καλή Λίμνη

πού περήφανα αρπατικά πουλιά

ανά δύο κάνουν κύκλους στον ουρανό.

Χτυπάν αληθινοί κεραυνοί

ελαφροί σαν θαλασσινός άφρος.

LEFKOS DI KÀRPATHOS

Come sotto Kàmbi scoscesa

di Zante, briciole di chiaro

calcare giocano nelle baie

di Lefkos biancazzurra.

Giocano per la risacca,

ma quando forte il mare

s’increspa,

di petali di seta è danza.

Fragore d’onde non distogli

lo sguardo da Kalì Limni

ove fieri rapaci

a coppie volteggiano.

Veri fulmini in picchiata,

leggeri come schiuma marina.

Arkassa, 11 agosto 1998

(in Giacomo Garzya, “Viaggio poetico tra luoghi e storia”, Roma 2025, Fondazione Mario Luzi Editore, p. 18)

Πονεντίνος  (δυτικός άνεμος )

Στην ασημένια ακτή

στην αντηλιά

σαν γρήγοροι καλικάντζαροι

θαλάσσια σύννεφα

τρέχουν σαν κύματα.

Δυνατά σφυρίζει

ο Πονεντίνος

και είναι ένα θαυμάσιο

παιχνίδι από πιτσιλιές.

BUNEDIS

Nel sottocosta argenteo

per il controluce,

come folletti a scheggia

nuvole di mare

corrono a fior d’onda.

A raffica sibila

il Ponentino

ed è avvincente

gara di spruzzi.

Kàrpathos, 18 agosto 1998

(in Giacomo Garzya, “Viaggio poetico tra luoghi e storia”, Roma 2025, Fondazione Mario Luzi Editore, p. 21)

Διαφάνι της Καρπάθου

Μύγες καφενείου

τσιμπάνε τους αστραγάλους.

Μια γριούλα ντυμένη στα μαύρα

περήφανη καθ’ημάς Ανατολή

φλυαρεί.

Δωρική είναι η γλώσσα

όπως στην άγρια Μάνη

Ένας ταξιδιώτης Old England

κορδόνια μαλλιά

κατεβάζει τζιν τόνικ

απελπισμένος.

Ένας μοναχός, λευκή γενειάδα,

Φρυγικός  μάλλινος σκούφος

Στο κουδούνισμα ανέμου βυζαντινού

κάνει το σταυρό του.

DIAFANI DI KÀRPATHOS

Mosche di kafenìon

pizzicano le caviglie.

Vecchia paludata di nero

fiero oriente greco,

ciarla.

Dorica è la lingua

come nel Mani selvaggio.

Viaggiatore Old England

capelli di stoppia

gin tonic tracanna,

disperatamente.

Monaco barba bianca

berretto frigio di lana

allo scampanìo del vento

bizantino si segna.

Mosche di kafenìon

pizzicano

tra scacchi e tavli

chi aspetta la nave,

tra bicchieri di uzo

chi cerca l’oblio.

Il tempo è fermo

a Diafani.

Diafani, 18 agosto 1998

(in Giacomo Garzya, “Viaggio poetico tra luoghi e storia”, Roma 2025, Fondazione Mario Luzi Editore, p. 22)

Ιδιοτροπίες του Αιγαίου

Δυνατός ο άνεμος

σκληρή η γη

στρόβιλος το νερό.

Μαγικά φώτα από την κορυφή

του βουνού κατεβαίνουν

για να ενδυναμώσουν τις καρδιές.

Το πεισματάρικομελτέμι

και η συστροφή του νερού

θαμπώνουν τις αισθήσεις,

αλλά δεξιά στρίβει

ο Τιμονιέρης

όλοδεξιά

προς το τέρμα.

CAPRICCI DELL’EGEO

Gagliardo il vento

dura la terra,

come giostra l’acqua.

Luci magiche dal pettine

della montagna scendono

per rinsaldare i cuori.

Ostinato Meltemi

e caos di gorghi

ottundono i sensi,

ma vira a dritta

il Nocchiero

vira a dritta

verso la meta.

Napoli, 30 agosto 1998

da Giacomo Garzya, “Passato e presente”, Napoli 2002, in Giacomo Garzya, “Poesie” (1998-2010), con prefazione di Luigi Mascilli Migliorini, Napoli 2011, M. D’Auria Editore

Ελληνικό τραγούδι

Οι μελωδίες στο μυαλό

ρέουν

απροσδόκητα

σαν μέλι Ταΰγετου,

μεταξύ Λακωνίας και Μεσσηνίας

άφησα μια σκληρή καρδιά.

Ο άγριος μανδύας

ένα τραγούδι

εμπνέει

από φύλλα και λουλούδια

μία μελωδία.

CANTO GRECO

Melodie

nella mente

scivolano

inaspettate

come miele

del Taigeto,

tra Laconia

e Messenia

rude cuore

posto.

L’aspro manto

un canto

ispira

di foglie

e fiori

un armonioso

canto.

Napoli, 8 giugno 2002

da Giacomo Garzya, “Il mare di dentro”, con prefazione di Patricia Bianchi, Napoli 2005, in Giacomo Garzya, “Poesie” (1998-2010), con prefazione di Luigi Mascilli Migliorini, Napoli 2011, M. D’Auria Editore

Ελληνικό Ιόνιο

Αν μπορούσα να πιάσω

μόνο με τη ψυχή μου

το κενό

μεταξύ του ενός νησιού και του άλλου,

θα γέμιζα με το νερό

που χρειάζομαι

να σβήσω την αγάπη

που καίει μέσα μου

όσο πλέω στο Ιόνιο

μεταξύ Κέρκυρας και Ζακύνθου

μέχριταΚύθηρα.

JONIO GRECO

Potessi appropriarmi

solo con l’anima

del vuoto

tra un’isola

e l’altra,

sarei colmo dell’acqua

di cui ho bisogno

per spegnere l’amore

che in me brucia

nel solcare lo Jonio

tra Corfù e Zante,

sino a Citera.

Bari – Patrasso, 27 luglio 2003

Μονεμβασιά στην καρδιά

Επιστρέφοντας εδώ

ότανη ανάμνηση είναι ωραία

σε κυριεύει ξανά.

Εδώ στο Κάστρο

όλα έχουν αλλάξει

ακόμη και οι πέτρες,

όπως και το χρώμα

με το φως της ημέρας

και του βραδιού.

Η ζωή με έφερε

σε αυτή την ακτή

που δεν είναι ποτέ η ίδια

όπως το ποτάμι που ρέει.

Τώρα φυσάει δυνατός άνεμος

και δεν λυγίζει

ένα πλήθος

άγριων σκόρδων

που στέκονται

ανάμεσα στον γκρεμό

και τον σιδερένιο βράχο,

από τον οποίο

σταγόνες αμβροσίας αναβλύζουν

στα γαλαζοπράσινα μάτια σου,

έτσι σήμερα τα βλέπω

σαν αυτά μιας νύμφης

που η θάλασσα τυλίγει

εδώγύρω.

MONEMVASIA NEL CUORE

Ritornare sui luoghi

quando è bello il ricordo

ti misura di nuovo.

Qui nel Kastro

tutto è mutato

anche le pietre,

come il colore

con la luce del giorno

e della sera.

La vita ha portato

a questo lido,

mai uguale a se stesso,

come il fiume che scorre.

Ora tira il vento forte

e non doma

moltitudini

di agli selvatici

ritti

tra le scogliere

e il roccione ferroso,

da cui sgorgano

stille d’ambrosia

sui tuoi occhi turchesi,

così oggi li vedo,

come quelli di ninfa

che il mare avvolge

qui attorno.

Monemvasia, 29 luglio 2003

(in Giacomo Garzya, “Viaggio poetico tra luoghi e storia”, Roma 2025, Fondazione Mario Luzi Editore, p. 49)

Σπουργίτια

Σπουργίτια

χοροπηδούν ελεύθερα

κάτω από τον ψηλό βράχο

σε πέτρες συνδεδεμένες

για πολύ καιρό.

Ψάχνουνγια ψίχουλα

σαν κόκκους σιταριού

ενώ εμείς σκεφτόμαστε

για τη ματαιότητα των πραγμάτων.

PASSERI

Passeri

saltellano

sotto l’alta rocca

liberi

su pietre connesse

in tempi lontani.

Cercano briciole

della consistenza

di un grano

mentre noi si pensa

alla futilità delle cose.

Monemvasia, 31 luglio 2003

Αγαύη

Πώς θα μπορούσα να σε ξεχάσω

στις παραλίες του Καψαλιού;

Έχεις μια πολύ μικρότερη

δεύτερη ζωή,

εσύ όμως αντιστέκεσαι

με τις κίτρινες βελόνες σου

στημέθητουΜιστράλ.

ÀGAVE

Come dimenticarti

sulle baie di Kapsali?

Hai una seconda vita,

molto più breve,

ma resisti

con i tuoi aghi gialli

all’ebbrezza del maestrale.

Chora (Kìthira), 1 agosto 2003

Φώτα και σκιές

Αραιώνει

το ζεστό φως

πάνω στον θάμνο

απόπαστέλπράσινα γαϊδουράγκαθα

ηλιοκαμένα.

Στο μισοφέγγαρο

βλέπεις έναν φοίνικα

και από την αψίδα του καφενείου

που κόβεται στο κέντρο

τον ορίζοντα της θάλασσας,

που κατακτά το μυαλό

όσων το συλλογίζονται,

λεπτό σαν μπλε λεπίδα.

LUCI E OMBRE

Dirada

la luce calda

sulla macchia

d’ arbusti verdepastello

di cardi bruciati dal sole.

All’apice della mezzaluna

vedi una palma

e dall’arco del kafenìon

tagliato al centro

l’orizzonte del mare,

che la mente sovrasta

di chi contempla,

sottile come lama d’azzurro.

Chora (Kìthira), 1 agosto 2003

Η σκιά

Είναι μεσημέρι

ακριβώς.

Πού είναι

η πρωτόγονη ψυχή μου;

Θα επιστρέψει

σε λίγο

με τη μυρωδιά

της θαλάσσιας ρητίνης.

Μη φοβάσαι τη σκιά σου,

αν έχεις καλή συνείδηση,

σου κάνει συντροφιά,

και μη κρύβεσαι

από τον μεσημεριανό ήλιο

από φόβο

μην την χάσει.

L’OMBRA

È mezzogiorno

in punto.

Dov’è

la mia anima primitiva?

Tra qualche istante

tornerà

con il profumo

di resina marina.

Non temere la tua ombra,

se hai una buona coscienza,

ti è di compagnia,

e non nasconderti

al sole di mezzogiorno

per la paura

di perderla.

Diakofti, 2 agosto 2003

Κοκουβάγια

Ανάμεσα στις φυλλωσιές

ένα κομμάτι φεγγαριού

ρίχνει ματιές.

Το προφίλ της

όπως το δικό σου

σε ασημένιο κόσμημα

είναι παρόν

αν και το ένστικτο

του νυχτερινού αρπακτικού

που τα βλέπει όλα

και τα αρπάζει γρήγορα

κυριαρχεί μέσα σου.

CIVETTA

Tra il fogliame

uno spicchio di luna

occhieggia.

Il suo profilo

come il tuo

sui monili d’argento

ricorre

benché in te prevalga l’istinto

del predatore notturno

che tutto vede

e in fretta afferra.

Chora (Kìthira), 3 agosto 2003

Χώρα της Κύθηρα

Η έντονη μυρωδιά

του γιασεμιού σου

διαταράσσει τον ύπνο

αλλά ακόμη περισσότερο την αγρυπνία.

Ακόμα και τα σπίτια είναι λευκά

με μπλε κουφώματα και παραθυρόφυλλα

όπως ο καθαρός αυγουστιάτικος ουρανός σου,

καθαρός από τον αδιάκοπο άνεμο.

Λευκά τα αστέρια  της `Αρκτου,

που σε οδηγούν

εκεί στη κυματιστή θάλασσα

εκεί πού γεννήθηκε

για πρώτη φορά

η Αφροδίτη.

Λευκή η ημισέληνος

στη φρουρά της οποίας

βρίσκεται το κάστρο

με την πόρτα που ανοίγει

σε όσους θέλουν να ονειρευτούν.

CHORA DI KÌTHIRA

Il profumo intenso

dei tuoi gelsomini

turba il sonno

e ancor più la veglia.

Bianche anche le case

con infissi e battenti azzurri

come il tuo cielo terso d’agosto,

terso per il vento incessante.

Bianche le stelle dell’Orsa,

che ti guidano

lì sul mare increspato

lì dove nacque

la prima volta

Afrodite.

Bianca la luna crescente

alla cui guardia

è il castello

dalla porta che s’apre

a chi vuole sognare.

Chora (Kìthira), 3-4 agosto 2003

(in Giacomo Garzya, “Viaggio poetico tra luoghi e storia”, Roma 2025, Fondazione Mario Luzi Editore, p. 50)

Θυμάμαι την Κάρπαθο

Ομίχλες

καλύπτουν τις πλευρές του βουνού

με θλίψη

αλλά στις κορυφές

ο ελεύθερος άνεμος φυσάει

στα λευκά πανιά

των κουρασμένων μύλων

μόνο αν σταματήσουν.

Το σφύριγμα

τώρα του σιρόκο τώρα του μιστράλ

κυριαρχεί σε δύο αντικριστούς κόλπους

και αλέθει ανθρώπινο σπέρμα.

RICORDANDO KÀRPATHOS

Brume

soffondono di tristezza

i fianchi del monte

ma sui crinali

venti liberi soffiano

su vele bianche di mulini

stanchi solo se fermi.

Il sibilo

ora scirocco ora maestrale

domina due contrapposti

seni di mare

e macina umana semenza.

Napoli, 11 ottobre 2003

Φαλάσαρνα

Η διαφάνεια της θάλασσάς σου

είναι στη λευκότητα του φόντου

σαν αυτή των ματιών του Ίκαρου

είναι βαθιά μέσα μας

να είμαστε ελεύθεροι.

Δεσπόζει πάνω σου ένας βράχος ξερός

που έχει το αρχαίο χρώμα της άμμου σου,

που συχνά φυσάει στο πλάϊ

και ανεπαίσθητα κλείνει τους πόρους 

κόβει την ανάσα

κλείνουντα βλέφαρά σου

στο όνειρο του πύρινου δίσκου,

για να βουτήξεις μπροστά στο κρητικό πέλαγος.

FALÀSARNA

La trasparenza del tuo mare

è nel biancore del fondo

come quella degli occhi d’Icaro

è nel profondo del nostro essere

liberi.

Ti sovrasta una roccia arida

dal colore arcaico della tua

sabbia,

che spesso soffia di taglio

e finissima copre i pori

ferma il respiro

chiude le palpebre

nel sogno del disco di fuoco,

che è per immergersi dinanzi

nel mare di Creta.

Kíssamos, 10 luglio 2004

(in Giacomo Garzya, “Viaggio poetico tra luoghi e storia”, Roma 2025, Fondazione Mario Luzi Editore, p. 58)

Μπάλος

Απέναντι από τη Γραμβούσα

το σιωπηλό φρούριο βρίσκεται

Μπάλος, κόλπος πολλών χρωμάτων,

πληγωμένος από πίσσα

πληγωμένος από άνθρωπο.

Αυτό κάνει θλιβερήτη μνήμη

του τι ήσουν

γιατί, αν η άμμος και ο άνεμος

τον όλεθρο καλύψουν αλλού,

το βραχώδες στρώμα

της λιμνοθάλασσάς σου

παραμένει άθικτο στον πόνο του.

Ίσως για αυτόείσαι

πιο αγαπητός σε μένα,

και τις χειμωνιάτικες καταιγίδες

θα εμπιστευτώ

για να καθαρίσουν την ροζκρούστα,

σιγά σιγά όπως συμβαίνει και σε εμάς .

BALOS

Di fronte a Gramvousa,

fortezza silente,

è Balos, la baia dai tanti

colori,

dal catrame ferita

ferita dall’uomo.

Ciò rende pietoso il ricordo

di ciò che eri

perché, se sabbia e vento

lo scempio coprono altrove,

la crosta rocciosa della tua

laguna

rimane intatta nel suo dolore.

Forse per questo a me sei più

cara,

e d’inverno in inverno

nelle tempeste confiderò

ché la crosta rosa depurino,

un poco alla volta

come avviene per noi.

Kíssamos, 12 luglio 2004

(in Giacomo Garzya, “Viaggio poetico tra luoghi e storia”, Roma 2025, Fondazione Mario Luzi Editore, p. 59)

Άγχος

Ισχυρό αγχολυτικό είναι το νερό,

γιατί αλλιώς θα είχαμε

γεννηθεί εκεί σαν την Αφροδίτη μπροστά

στο Καψάλι;

Γιατί η τίγρης σμέρνα

με επιθετικά δόντια

όταν το καμάκι βλέπει,

βγαίνει από το κρυψώνα,

ανοίγει το στόμα και δεν αποφεύγει

τον βέβαιο και εύκολο θάνατο;

Γιατί κυνηγάει και δεν αγχώνεται

 μήπως γίνει θήραμα.

Αυτό δεν ισχύει για τον άνθρωπο

που αντιτίθεται στην επίθεση

και αν ενδώσει στο καμάκι

είναι γιατί έτσι γράφτηκε.

Αλλά αν το άγχος προστατεύει

προκαλεί και πόνο:

να λοιπόν νερό,

γάλα και μέλι

κρασί από σταφύλι

κολύμπιστηθάλασσα.

SULL’ANSIA

Potente ansiolitico è l’acqua,

altrimenti perché vi saremmo

nati come Afrodite di fronte

a Kapsali?

Perché la murena tigrata

dall’aggressiva chiostra dei

denti, quando l’arpione vede,

dalla tana esce,

la bocca apre e non scappa

a sicura e facile morte?

Perché caccia e di esser preda

non ha l’ansia.

Non così è per l’uomo

che all’attacco si oppone

e se cede all’arpione

è perché così era scritto.

Ma se l’ansia protegge,

procura anche dolore:

ecco allora l’acqua,

il latte e il miele

il vino dell’uva

le nuotate nel mare.

Kapsàli, 15 luglio 2004

Άνεμος και θάλασσα

Ακούγοντας τις νότες του ανέμου,

τις δίνες στον αέρα

την άμπωτη και τη ροή της θάλασσας,

που σφυρηλατεί τα βότσαλα με τέχνη,

απολαμβάνεις τη σύνθεση.

Οι μικρές λευκές εκκλησίες  στους κόλπους

εκπλήσσουν με τη διαύγειά τους

και αναστέλλουν στον αιθέρα

την κρίση για τον άνθρωπο.

Τώρα οι ριπές του βορειοανατολικού ανέμου

γίνονται πιο έντονες νότες,

 και ο καθένας τις ακούει

διαφορετικά,

ο ποιητής τις συνδέει

με τη μοίρα του.

IL VENTO E IL MARE

Ascoltare le note del vento

i mulinelli nell’aria

il flusso e riflusso del mare,

che forgia i ciottoli ad arte,

è godere la sintesi.

Chiesette bianche sulle baie

colpiscono per il loro nitore

e sospendono nell’etere

il giudizio sull’uomo.

Ora le folate del grecale

aprono a note più nette,

ognuno le coglie in modo

diverso,

il poeta le associa al proprio

destino.

Kapsali, 16 luglio 2004

(in Giacomo Garzya, “Viaggio poetico tra luoghi e storia”, Roma 2025, Fondazione Mario Luzi Editore, p. 60)

Διακόφτι

Αν ο άνεμος

 καταφέρει να σβήσει

τη μνήμη

για να την σπρώξει αλλού,

σημαίνει ότι το γίγνεσθαι είναι.

Είναι ζωή

δεν είναι πια μια σύμβαση του πριν

του τώρα

του μετά.

Εν τω μεταξύ ο άνεμος σπρώχνει

σύμφωνα με την έμπνευση

της πυξίδας του.

DIAKOFTI

Se il vento

è in grado di estinguere

il ricordo

per spingere altrove,

vuol dire che il divenire è.

È vita

non convenzione del prima

del presente

del dopo.

Intanto il vento continua

a spingere

secondo il capriccio della

sua rosa.

Diakofti, 27 luglio 2004

da Giacomo Garzya, “Pensare è non pensare”, con prefazione di Eugenio Mazzarella, Napoli 2009, Bibliopolis

Κομμένο λουλούδι

Το χαμόγελό σου

Το δικό σου χαρούμενο τραγούδι

λείπουνσε πολλούς.

Ξεκάθαροείχεςτο νόημα

τηςζωής

και ανέβαινετο μαρτύριο σου

για τηδιάχυτη αδικία

για τη στοργή δίχως ανταπόκριση,

εσύ τόσο ηλιακή κ` όμορφη.

Αγάπη ήταν η ζωή σου

σαν δροσερόνερό,

που καθαρίζει από το κακό.

Ξεκάθαρη είχες την ουσία

τηςανθρώπινης φύσηςκαι φρόντιζες

για να μπορεί

καλύτερη να γίνει.

Τώρα που το σύμπαν έχει ηρεμήσει

μπορείς να κοιτάς

τα αγαπημένα αστέρια, τα δικά μας αστέρια

της Ζακύνθου και της Μονεμβασιάς,

θα είσαι για πάντα στις καρδιές

όλων

για  της αγάπης τοταπεινό παράδειγμα

πουμαςέδωσες, Fanny, κόρη μου.

UN FIORE RECISO

Il tuo sorriso
il tuo gioioso canto
a tanti mancano.

Ben chiaro avevi il senso

della vita
e lievitava il tormento tuo
per l’ingiustizia diffusa
e per i non ricambiati affetti,
tu così solare e bella.
L’amore era nel tuo vivere,
come acqua fresca di fonte,
che purifica dal male.

Ben chiara avevi l’essenza
dell’umana natura e agivi
perché potesse in meglio

mutare.

Ora serena l’universo puoi

contemplare,
le stelle che amavi, le nostre

stelle di Zante e Monemvasia,
ma sempre resterai nel cuore

di tanti,
per l’umile esempio d’amore,
che hai dato, Fanny, figlia mia.

Cetara, 24 febbraio 2008

(in Giacomo Garzya, “Viaggio poetico tra luoghi e storia”, Roma 2025, Fondazione Mario Luzi Editore, p. 67)

da Giacomo Garzya, “Il viaggio della vita”, Napoli 2010, in Giacomo Garzya, “Poesie” (1998-2010), con prefazione di Luigi Mascilli Migliorini, Napoli 2011, M. D’Auria Editore

Ωραίες αναμνήσεις 

Fanny, ζω μαζί σου στο Αιγαίο,

πάντα μαζί σου, πολλές αναμνήσεις

και οι μύγες του καφενείου,

που μας τσιμπούσαν τους αστραγάλους,

εσύ να διαβάσεις, εγώ να γράψω,

σε μια Διαφάνι χωρίς χρόνο,

αλλάγεμάτηφως.

BEI RICORDI

Fanny, vivo con te nell’Egeo,

sempre con te, tanti ricordi

e le mosche di kafenìon,

che ci pizzicavano le caviglie,

tu a leggere, io a scrivere,

in una Diafàni senza tempo,

ma piena di luce.

Napoli, 19 gennaio 2009

Μύκονος

Σήμερα, στα μάτια μου,

το εκτυφλωτικό λευκό σου

ασβέστη,

εκθαμβωτικός ασβέστης

των εκκλησιών και των σπιτιών

βαμμένος με πολλά μπλε,

ασβέστης τόσο δυνατός

όσο ο άνεμος,

που εδώ εκμηδενίζει τις αισθήσεις

και το μυαλό.

Όλα είναι ακίνητα και όλα

κινούνται μπροστά στην Τήνο

και από την Τήνο τα συγκλονιστικά

κύματα, που μας κάνουν

να αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο,

που περνά αμείλικτα,

σαν ηλιακό ρολόι, που οδηγεί

τη σκιά του μέλλοντος μας,

ενώ σημαδεύει το παρελθόν

του πόνου και της χαράς,

τώρα του Χάροντα τις ψυχές

μεταφέρουν στον δυνατό

αέρα,

μεταξύ Πανόρμου και Βαΐου,

τώρα παρακολουθούν τα βήματά μας

στη θάλασσα, στη Δήλο που δεσπόζει

από ιερές μνήμες,

Άγιος Ιωάννης, Πλατύς Γιαλός

και Καλαφάτης,

πού βασιλεύει ο πιο ήρεμος άνεμος

και η ανάγκη για ησυχία.

Όλα είναι ακίνητα και όλα

κινούνται μπροστά στην Τήνο

και από την Τήνο τα συγκλονιστικά

κύματα, που μας κάνουν

να αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο,

που περνά αμείλικτα,

σαν ηλιακό ρολόι, που οδηγεί

τη σκιά του μέλλοντος μας,

ενώ σημαδεύει το παρελθόν

του πόνου και της χαράς,

τώρα του Χάροντα τις ψυχές

μεταφέρουν στον δυνατό

αέρα,

μεταξύ Πανόρμου και Βαΐου,

τώρα παρακολουθούν τα βήματά μας

στη θάλασσα, στη Δήλο που δεσπόζει

από ιερές μνήμες,

Άγιος Ιωάννης, Πλατύς Γιαλός

και Καλαφάτης,

πού βασιλεύει ο πιο ήρεμος άνεμος

και η ανάγκη για ησυχία.

Σήμερα, στα μάτια μου,

το άγονο χρώμα,

άγονο για μια γη χωρίς νερό

και βασίλειο περιπλανώμενων βοσκών,

θάμνοι καμένοι από τον ήλιο,

με νότιο βλέμμα, στη Νάξο,

στον κήπο που ανθίζει με νερό.

MYCONOS

Oggi, negli occhi,

il tuo bianco accecante

di calce,

calce viva e abbagliante

di chiese e di case ornate

di tanti blu,

calce viva, forte

come il vento,

che qui annichilisce i sensi

e la mente.

Tutto è fermo e tutto

si muove di fronte a Tinos

e da Tinos i cavalloni

imperiosi, che ti fanno

percepire il tempo, che

inesorabile scorre,

come meridiana, che guida

l’ombra del nostro futuro,

segnando il passato di dolori

e gioie,

ora di Caronte le anime

a traghettare, nel vento

furioso,

tra Panormos Bay e

Baios Island,

ora di noi a guardare i passi

sul mare, tra Delo incombente

di sacre memorie,

Agios Ioannis, PlatiYialos

e Kalafatis,

regni del vento più calmo e del

bisogno di quiete.

Oggi, negli occhi, il tuo brullo

colore,

brullo di una terra senz’acqua

e regno di erranti pastori,

sterpi bruciate dal sole,

che guardano a sud, Naxos,

verde giardino d’acqua fiorito.

Myconos, 12-19 luglio 2010.

da Giacomo Garzya, “Un anno”, con prefazione di Silvana Lucariello, Napoli 2013, M. D’Auria Editore

Ίκαρος

                              Για την Daniela Pergreffi

Και ο Ίκαρος πέταξε στον αέρα

και ο Ίκαρος αναζήτησε τη μέθη στο κενό

και ο Ίκαρος είχε κάτω του τη θάλασσα

και τα νησιά και τα βουνά και τις ομίχλες ,

όλη την Παγγαία είχε στα πόδια του

και εκείνος έπεσε στους γκρεμούς των σύννεφων

και εκείνος έπεσε και πνίγηκε στη φουρτουνιασμένη θάλασσα,

αλλά η πτήση του έμεινε αιώνια ανάμεσα στους ανθρώπους,

και για σένα, φίλη μου, που τραγουδάς

τους επαίνους και την τόλμη του σε ένα θαυμαστό μέταλλο,

που δεν έχει ακόμη οξειδωθεί από τον χρόνο.

ICARO

A Daniela Pergreffi

E Icaro si librò nell’aria

e Icaro cercò ebbrezza nel vuoto

e Icaro ebbe sotto di sé il mare

e le isole e i monti  e le nebbie,

la pangea tutta ebbe ai suoi piedi

e egli cadde negli strapiombi di nuvole

e egli cadde e annegò nel mare increspato,

ma il suo volo restò eterno fra gli uomini,

anche per te amica mia, che ne canti

le lodi e l’audacia su una lamiera mirabile,

non ancora ossidata dal tempo.

Napoli, 1 marzo 2013

(in Giacomo Garzya, “Viaggio poetico tra luoghi e storia”, Roma 2025, Fondazione Mario Luzi Editore, p. 94)

Ψυχή

Πάνω σε πολύτιμο μετάξι ξαπλωμένη απαλά

στο γυμνό, λαμπερό της σώμα,

που τρέμει, που καίγεται από έρωτα,

από αμέτρητο έρωτα,

η Ψυχή δεχόταν την αγκαλιά του Έρωτα,

στο ηλιοβασίλεμα ο εναγκαλισμός

μέχρι την αυγή ο εναγκαλισμός,

ακόμα και πρίγκιπες δεν επιτρεπόταν

να κοιτάξουν τους θεούς κατάματα,

αλλά εκείνη παρανόμησε και έχασε τον Έρωτα της

ενώαλλέγρο, λάργο, αλλέγρο,

των βιολιών σου, Ορφέα, προανήγγειλε

την άνοιξη και η Περσεφόνη

άφηνε τον Άδη για να αναπνεύσει

τα αρώματα των λουλουδιών.

Και τι δεν έκανε η Ψυχή

για να αγαπήσει τον Έρωτα,

μέχρι που ήπιε την αμβροσία

και όπως η Αφροδίτη έγινε αθάνατη

και αγκάλιασε για πάντα

τον Έρωτα της.

PSICHE

Su sete pregiate mollemente adagiata,

nel suo nudo corpo splendente,

fremente, arso d’amore,

d’incommensurabile amore,

Psiche accoglieva l’abbraccio di Eros,

era al tramonto l’amplesso

fino all’alba l’amplesso,

neanche ai principi era consentito

guardare in volto gli dèi

e ella mancò e lo perse il suo amore,

mentre l’allegro, il largo, l’allegro

dei tuoi violini, Orfeo, annunciava

la primavera e Persèfone

lasciava Ade per respirare

i profumi dei fiori.

E cosa non fece Psiche

per amare Amore,

finché non bevve l’ambrosia

e come Afrodite divenne immortale

e riabbracciò per sempre

il suo amore.

Napoli, 9 marzo 2013

Ευρυδίκη

Ο άνεμος είναι χαλασμός σήμερα

και τις  σκέψεις στα πιο μακρινά μέρη

μεταφέρει, εκεί όπου ξεθωριάζει

η πραγματικότητα και όλα είναι αιθέρια,

εκεί όπου η ελαφρότητα της ύπαρξης

σε οδηγεί να φανταστείς τον βαθύ

Άδη και τα χλωμά ασφοδέλια ανθισμένα

σε μια λήθη μακριά από τον Τάρταρο

 και τα Ηλύσια Πεδία, σε μια χώρα

τυλιγμένη σε ομίχλες, όπου εσύ,

Ευρυδίκη, είσαι καταδικασμένη να περιπλανιέσαι 

μακριά από κάθε αγάπη, από τον δικό σου

έρωτα, σημαδεμένη από μια πικρή και σκληρή

μοίρα, που σε

άρπαξε δύο φορές από τη ζωή,

γιατί δύο φορές  ήταν γραμμένο

να πεθάνεις.

Ό άνεμος δεν ησυχάζει σήμερα

και το βρυχηθμό της θάλασσας είναι

η δική σου αιώνια, απελπισμένη κραυγή.

EURIDICE

Il vento è un finimondo oggi

e i pensieri nei luoghi più lontani

trasporta, là dove svanisce

la realtà e tutto è etereo,

là dove la leggerezza dell’essere

ti  porta a immaginare l’Ade

profondo e i pallidi asfodeli in fiore,

in un limbo lontano dal Tartaro

e dai Campi Elisi, in una terra

circonfusa di nebbie, dove tu

Euridice sei condannata a vagare

lontana da ogni amore, dal tuo

amore, segnata da un destino

amaro e crudele, che ti ha

strappata due volte alla vita,

perché due volte era scritto

che tu dovessi morire.

Il vento non si quieta oggi

e il ruggito del mare è il tuo

eterno disperato urlo.

Napoli, 18 marzo 2013

(in Giacomo Garzya, “Viaggio poetico tra luoghi e storia”, Roma 2025, Fondazione Mario Luzi Editore, p. 95)

da Giacomo Garzya, “Pettirosso”, con prefazione di Maria Rosaria Compagnone, Napoli 2015, M. D’Auria Editore

Σίφνος

Το εκτυφλωτικό λευκό

των σπιτιών

και των πολλών εκκλησιών και παρεκκλησιών

βαμμένων με γαλάζιο

ρίχνει φως μέχρι τις αρχές του βραδιού,

έπειτα σε κάθε περιοχή του νησιού

μια φάτνη από φώτα,

και κάτω από τον κυκλαδίτικο ουρανό

με καθαρά, αγνά αστέρια

γίνεται κουβέντα

μέχρι το τέλος του τσουγκρίσματος

των ποτηριών και του σιωπηλού μπρος-πίσω

των γατών.

SIFNOS

Il bianco accecante
delle case 
e di tante chiese e chiesette
coronate d’azzurro
è fino al limitare della sera,
poi in ogni contrada dell’isola 
un presepe di luci,
e sotto il cielo cicladico 
fatto di stelle nitide e pure
si chiacchiera 
fino a quando cessa il tintinnio
dei bicchieri e il via vai silenzioso
dei gatti. 

Apollonía, 4 agosto 2015

(in Giacomo Garzya, “Viaggio poetico tra luoghi e storia”, Roma 2025, Fondazione Mario Luzi Editore, p. 118)

Καμάρες

Η σιωπή της νύχτας

είναι απόλυτη,

τώρα σπασμένη από το λάλημα

των πετεινών,

το τρεμούλιασμα των φώτων

η πράσινη λάμψη του φάρου

κάνουν το νερό καθρέφτη

εδώ στις Καμάρες,

όπως σε μια μυριάδα όμορφων

μικρών λιμανιών,

που μπορείς να συναντήσεις

στις θάλασσες της Ελλάδος.

KAMÀRES 

Il silenzio della notte
è assoluto,
rotto ora dai canti dei galli 
e il tremolio delle luci
il lampeggiare verde del faro 
rendono uno specchio l’acqua 
qui a Kamàres, 
come in una miriade di graziosi
piccoli porti, 
che puoi incontrare nei mari
dell’Ellade. 

Kamàres, 5 agosto 2015

Κυκλάδες

Το ευγενικό πρόσωπο των νησιών σας ,

ω Κυκλάδες,

βρίσκεται στην πραότητα εκείνων που ζουν εδώ

για χιλιετίες,

πάνω σε μια τραχιά πέτρα

που έχει μαλακώσει από τις ελιές,

από τους ανθισμένους θάμνους

και από τα άσπρα γένια των Παπάδων,

που ψάλλουν τον τάφο του Χριστού

και τους άγιους βυζαντινής μνήμης.

Ό άνεμος, που κινεί δυνατά τα φτερά

των αρχαίων μύλων,

από νησί σε νησί φέρνει μαζί του

το πνεύμα όλων, σβήνει τη δίψα

και ζωντανεύει τα πάντα, σαν τον ασβέστη

των σπιτιών και τα έντονα χρώματα των λουλουδιών.

CICLADI

Il gentile volto delle tue isole,
o Cicladi,
è nella mitezza di chi da millenni 
qui vive, su una pietra aspra
dagli ulivi addolcita, da arbusti fioriti 
e dalle barbe bianche dei Papas, 
che cantano il sepolcro di Cristo
e i santi di bizantina memoria. 
Il vento, che spinge forte le pale
di antichi mulini,
da un’isola all’altra porta in sé 
lo spirito di tutti, spegne l’arsura 
e rende tutto più vivo, come la calce
delle case e i colori violenti dei fiori.

Kamàres, 11 agosto 2015

(in Giacomo Garzya, “Viaggio poetico tra luoghi e storia”, Roma 2025, Fondazione Mario Luzi Editore, p. 119)

Κάστρο Σίφνου

Κάστρο

στην καρδιά,

τα σκαλοπάτια των σπιτιών,

ο λαβύρινθος του Μινώταυρου,

η θάλασσα και το εκκλησάκι

προς τον Ποσειδώνα,

η Πάρος  προβάλλεται

καθώς και η μικρότερη Αντίπαρος

και η Σέριφος πίσω από το Ακρωτήρι,

όλα είναι μαγικά στα βραδινά φώτα.

KÀSTRO DI SIFNOS

Kàstro 
fin dentro al cuore,
le scalette delle case,
il labirinto del Minotauro, 
Il mare e la chiesetta
in fondo a Poseidone, 
Paros incombente 
come Andíparos piú piccola,
e Sérifos dietro il Capo,
tutto è magia alle luci
della sera.

Kàstro, 11 agosto 2015

da Giacomo Garzya, “I sassi parlano”, con prefazione di Anna Esposito, Napoli 2016, Iuppiter Edizioni

Ηρώ και Λέανδρος

Δεν είναι ο μακρινός Ελλήσποντος

που ανάγκασε την αγάπη να διασχίσει

κάθε βράδυ

αλλά το κανάλι της Πρότσιντα,

από την Πούντα ντέλλαΛίνγκουα

ως το ΚάποΜισένο,

δύο μίλια περίπου,

ο βυθός είναι ρηχός

στα αβαθή της Μασσαλίας

και σε αυτά του Πύργου,

πάντως ρηχός,

και όταν η θάλασσα μουρμουρίζει,

είναι όλος ένας στρόβιλος,

και τα πλοία βυθίζονται στις δίνες.

Ένα θλιμμένο βράδυ με αέρα

δεν ενώθηκαντα σώματα

γιατί μια πνοή

έσβησε τη λάμπα

μόνο μια πνοή

από τα χέρια σου, Ηρώ,

ιέρεια και νύφη μου.

Για μένα ήταν νύχτα αληθινή,

το σκοτάδι του θανάτου στα κύματα

και στις αμμουδιές της Μιλισκόλα,

κ’εγώ λιπόθυμος

εγώ Λέανδρος, ο έρωτας σου.

Τα ρούχα σου μάζεψαν

συμπόνοια το κεφάλι μου

και το ελαφρύ σου σώμα,

εσύ, ιέρεια αγαπημένη

από εμένα και την Αφροδίτη,

από μεγάληθλίψη καταβεβλημένη,

έπεσε, με την θέλησή σου,

από τον φάρο,

που εκεί βρίσκεται

για να θυμάσαι

μια αγάπη μεγάλη, γλυκιά

και τρυφερή.

ERO E LEANDRO

Non l’Ellesponto lontano

mi costrinse l’amore

ogni sera a attraversare,

ma il Canale di Procida,

da Punta della Lingua

a Capo Miseno,

un paio di miglia,

il fondale basso

alla Secca di Marsiglia

e a quella del Torrione,

comunque basso,

che quando il mare mugghia,

è tutto un vortice,

e le navi a picco tra i gorghi.

Una triste sera di vento

non si congiunsero i corpi,

ché un soffio

la lucerna spense,

solo un soffio

dalle tue mani Ero,

sacerdotessa e mia sposa.

E per me fu notte vera,

il buio della morte tra i flutti

 e sulle sabbie di Miliscola,

io esanime

io Leandro, il tuo amore.

Le tue vesti raccolsero

pietosamente il mio capo

e il tuo corpo leggiadro,

tu sacerdotessa cara

a me e a Afrodite,

da grande dolore invaso

precipitò, per scelta tua,

dal faro,

che è lì per ricordare

un amore grande, dolce

e gentile.

Napoli, 15 maggio 2016

(in Giacomo Garzya, “Viaggio poetico tra luoghi e storia”, Roma 2025, Fondazione Mario Luzi Editore, pp. 135-136)

da Giacomo Garzya, “Delos. Poesie (2015-2019)”, con prefazione di Enzo Santese, Napoli 2020, Iuppiter Edizioni

Δήλος

Και τα δελφίνια σε ζευγάρια

χόρεψαν στην επιφάνεια του νερού,

βασιλικά όπως ο ναός

της θεάς  Ίσιδας, με τους αστραφτερούς

κίονες από παριανό μάρμαρο.

Ο γρανίτης και το μάρμαρο στη Δήλο

ήταν κυρίαρχοι

και όλα ήταν μια

προσευχή στους θεούς, πρώτα

στον Απόλλωνα και την Άρτεμη,

μετά στον Ερμή και Αφροδίτη,

μέχρι τους θεούς της Συρίας

και τον θεό των Εβραίων.

Ειρηνικά έζησε η Δήλος

για πολλούς αιώνες,

αλλά ήρθε η μοιραία ημέρα,

που Μιθριδάτης βεβήλωσε τα πάντα

με σίδερο και φωτιά

και οι πέτρες ξανάγιναν πέτρες,

αλλά σήμερα μέσα τις παραμένει

το πνεύμα των ναών

και μπορείς να νιώσεις

την ιερά μεγαλοπρεπή οδό

που εξακολουθεί

να χτυπιέται

από τον θεϊκό άνεμο.

Η Δήλος, ιερό νησί,

όπου κανείς δεν μπορούσε

ούτε να γεννηθεί

ούτε να πεθάνει.

DELOS

E i delfini a coppie

danzarono a fior d’acqua,

regali come il tempio

alla dea Iside, dalle colonne

di marmo pario splendenti.

Il granito e il marmo a Delos

furono sovrani

e tutto voleva essere una sola

preghiera agli dei, prima solo

Apollo e Artemide,

poi Mercurio e Afrodite,

fino alle divinità siriache

e al dio degli ebrei.

In pace visse Delos

per molti secoli,

ma venne l’infausto giorno,

in cui Mitridate profanό

tutto

col ferro e col fuoco

e le pietre tornarono

a essere pietre,

ma in esse oggi permane

lo spirito dei templi

e la via sacra maestosa

la senti ancora battuta

dal vento divino.

Delos, l’isola sacra,

dove non si poteva nascere,

né si poteva morire.

Delos, 31 luglio 2017

(in Giacomo Garzya, “Viaggio poetico tra luoghi e storia”, Roma 2025, Fondazione Mario Luzi Editore, p. 145)

Ο άνεμος

Οι μύλοι

υποτάσσονταν στη δύναμη του ανέμου

και ο Δον Κιχώτης δεν μπορούσε να τους

πολεμήσει, επειδή δεν ήταν δράκοι,

αλλά τόσοι πολλοί άντρες πολλαπλασιασμένοι

επί εκατό.

Ο αέραςκαταλάγιαζε τη ζέστη

και ο ήλιος χτυπούσε λιγότερο, δεν βρισκόμασταν

στη Μαντσία, αλλά σε ένα νησί των Κυκλάδων,

σε έναν κύκλο σφυροκοπημένο

από τον βορειοανατολικό άνεμο σε μια καλοκαιρινή

μέρα,

όταν οι έρωτες ωριμάζουν σαν στάχυα σιταριού.

IL VENTO

I mulini
erano proni alla forza
del vento e don Quijote 
non poteva combatterli,
perché non erano draghi,
ma tanti uomini moltiplicati 
per cento.
Il vento placava l’arsura
e il sole picchiava di meno,
non si era nella Mancha,
ma in un’isola cicladica, 
in un cerchio sferzato 
dal vento di nord-est, 
in un giorno d’estate,
quando gli amori maturano
come le spighe di grano.

Mykonos, 1 agosto 2017

da Giacomo Garzya, “È la vita”, Villanova di Guidonia 2024, Aletti Editore

Το δικό μου “Locus amoenus”

Βλέποντάς σε απροσδόκητα,

το βέλος του έρωτα

στο πλευρό σου ήταν ένα σοβαρό τραύμα

που μου έκανε να χάσω την πραγματικότητα, τη λογική,

δεν μπορώ πια να επιβιώσω,

τόσο που θα ήθελα να σε δω ξανά,

ω γυμνή σύγχρονη Άρτεμις,

να λούζεσαι στοΜελιδόνι, η μικρή

μου μαγευτική ακτή,

ακριβώς απέναντι από το Αυγό,

όπου γεννήθηκε η Αφροδίτη,

εσύ μεταμορφωμένη στο μυαλό μου,

το αγγελικό πρόσωπο,

το τέλειο στήθος στα νερά

του μύθου, το πορφυρό κοκκίνισμα

στο βλέμμα μου, όπως όταν

ο ήλιος χτυπά τα λευκά σύννεφα,

και αν μια μέρα επιστρέψεις

σε εκείνη τη μαγεία για να χαιρετήσεις

τα λείψανά μου,

γιατί εκεί θα ήθελα

τον τάφο μου από άμμο,

θα έχεις συμπόνια για μένα,

που δεν σε είχα και πέθανα,

και, στη μνήμη μου,

θα αφήσεις μια λευκή ορχιδέα,

αυτή που ανθίζει τη Μεγάλη Παρασκευή. 

Il MIO “LOCUS AMOENUS”

Nel vederti inattesa,

la tua freccia d’amore

nel costato fu grave ferita

da perder la realtà, il senno,

da non poter più sopravvivere

senza il tuo ricordo,

così che vorrei vederti di nuovo,

ignuda Diana moderna,

bagnarti a Melidoni, la mia

piccola baia incantata,

proprio di fronte all’Uovo,

dove nacque Afrodite,

tu trasfigurata nella mia mente,

il volto angelico,

il seno perfetto tra le acque

del mito, il rossore purpureo

alla mia vista, come quando

il sole colpisce le bianche nubi,

e se un giorno tu tornassi

in quell’incanto a salutare le mie

spoglie,

perché è lì che vorrei

il mio tumulo di sabbia,

nutrirai compassione per me,

che non ti ebbi e ne morii

e, in mio ricordo,

lascerai un’orchidea bianca,

quella che fiorisce il Venerdì Santo.

Trieste, 7 aprile 2023

(in Giacomo Garzya, “Viaggio poetico tra luoghi e storia”, Roma 2025, Fondazione Mario Luzi Editore, pp. 162-163)

Αρέθουσα

Της ημέρας που γεννιέται,

τα πρώτα φώτα

μου είναι πιο αγαπητά,

έχουν το χρυσάφι στο στόμα

του χαμόγελού σου, Αρέθουσα,

στην Άρτεμη αφιερωμένη

ανοιχτά μαλλιά, χρυσά

σαν το σέλας σήμερα,

ένας καθαρός, αγνός ουρανός,

όπως το γλυκό νερό σου,

που πηγάζει στην Ορτίγια

και ενώνεται

με εκείνο του αγαπημένου σου Αλφειού.

Εσύ πηγή της χαράς μου,

καρποφόρα της αιώνας αγάπης,

στο τραγούδι τόσων ποιητών

που κοσμούν το όνομά σου.

ARETUSA

Del giorno nascente,

le prime luci

sono a me più care,

hanno l’oro in bocca

del tuo sorriso, o Aretusa,

a Artemide devota,

i capelli chiari, dorati,

come l’aurora oggi, 

un cielo terso, puro,

come l’acqua tua dolce,

che sgorga a Ortigia

e si congiunge

con quella dell’amato Alfeo.

Tu fonte della mia gioia,

feconda d’amore perenne,

nel canto di tanti poeti

a ornare il tuo nome.

Trieste, 25 aprile 2023 – Siracusa, 22 agosto 2024

(in Giacomo Garzya, “Viaggio poetico tra luoghi e storia”, Roma 2025, Fondazione Mario Luzi Editore, p. 169)

ALLA CAMERA DI COMMERCIO DI TRIESTE ESPONGO UNA FOTO SCATTATA A COMINO IL 24 OTTOBRE 2024

La foto dal titolo “La luce della speranza”, cm 75×100, è stata esposta nella mostra d’Arte sacra contemporanea: “Verso il Giubileo 2025. L’Arte immagina la speranza”, Trieste, Camera di Commercio Venezia Giulia, Piazza della Borsa, 7-21 novembre 2024

Le mie due foto in basso, sopra il mio ritratto, le ho scattate: la prima, a Comino, Blue Lagoon, il 24 ottobre 2014 (esposta col titolo “La luce della speranza”, cm 75×100, nella mostra d’Arte sacra contemporanea: “Verso il Giubileo 2025. L’Arte immagina la speranza”, Trieste, Camera di Commercio Venezia Giulia, Piazza della Borsa, 7-21 novembre 2024), la seconda andando a Positano e riprendendo Capri coi suoi Faraglioni il 14 maggio 2024.